- در سال 709 ه . ق به دعوت سلطان محمّد خدابنده به دربار او در ايران بار يافت . - در سال 716 ه . ق پس از مرگ سلطان محمّد خدابنده به زادگاه خود بازگشت . - در محرّم سال 726 ه . ق در زادگاه خود حلّه درگذشت ؛ و پيكر مطهّرش پس از تشييعى با شكوه در نجف اشرف در بارگاه ملكوتى حضرت امير ( ع ) دفن شد . - پدرش سديد الدين يوسف بن علىّ بن محمّد بن مطهّر حلّى ( زنده تا 665 ه ق ) يكى از متكلّمان و فقهاى برجستهء حلّه ، معاصر با انديشمندانى چون خواجه نصير الدين طوسى و محقّق اوّل ؛ و مادرش از خاندان بنى سعيد بود . - فرزندش فخر المحقّقين نيز چه در زمان حيات پدر و چه پس از وى از دانشمندان بزرگ جهان اسلام به شمار مىآمد . - برادرى داشت رضى الدين نام ، مؤلّف كتاب العدد القويّة كه 13 سال بزرگتر از وى بود . نيز خواهرى داشت كه به عقد مجد الدين الفوارس درآمد . بعدها دو تن از فرزندان ايشان - عماد الدين و ضياء الدين - در زمرهء شاگردان علّامه قرار گرفته و بر آثارش شرح نوشتند . اساتيد الف . مراحل مقدّماتى : ادبيات عرب ( صرف و نحو ) ، كلام ، تفسير قرآن ، علم الحديث ، دراية الحديث را از پدر آموخت ؛ منابع روايى شيعى ( نظير : الكافى ، نوشته‌هاى شيخ طوسى و شيخ صدوق ) و منابع روايى اهل حديث ( مانند : موطأ مالك ، صحيح بخارى ، مسند احمد بن حنبل و سنن أبى داود ) را از پدر و از جمال الدين طاووس و رضى الدين طاووس فرا